Noxus

Siła w tym imperium nie jest cnotą, do której się dąży — to jedyna akceptowana waluta, a ranga czy prawo urodzenia nic nie znaczą wobec żołnierza, który naprawdę potrafi wygrywać. Tak Darius, Ręka Noxusu, awansował ze zwykłego żołnierza na jednego z najgroźniejszych egzekutorów imperium, a Ambessa, zwana Matriarchinią Wojny, wymusza lojalność serią zwycięstw, a nie nazwiskiem rodu. Noxus nigdy nie dbał o to, skąd pochodzą jego najsilniejsi — liczy się tylko, by wciąż to udowadniali.

Trifarix

Wieki rządów pojedynczych władców ostatecznie ustąpiły miejsca radzie trojga, opartej na idei, że żadna pojedyncza forma siły nie powinna rządzić samodzielnie. Swain, Wielki Generał Noxusu, utrzymuje swoje miejsce dzięki zimnej kalkulacji i woli związanej ze starą, głodną potęgą, którą wykorzystuje, zamiast jej służyć. Wokół niego siła przybiera cichsze formy: Katarina, Złowieszcze Ostrze, oraz LeBlanc, Oszustka, poruszają się w polityce imperium z jego cienia, rozstrzygając wyniki na długo przed tym, zanim zostanie wyciągnięte jakiekolwiek ostrze.

Black Rose

Pod radą kryje się starsza, cichsza potęga. Jej członkami są magowie, którzy przez pokolenia handlowali magią krwi, sekretami i wpływami nad tym, kto aktualnie sprawuje władzę, traktując tron jako kolejny atut, którym można zarządzać z dystansu, a nie nagrodę wartą otwartego zdobycia. Wężowa przemiana Cassiopeia i zrodzona z krwi nieśmiertelność Vladimira należą do Noxusu, który pozwala swoim magom stać się czymś innym niż ludźmi, jeśli wynikiem ma być potęga warta posiadania.

Nie każdy Noxianin pasuje do jednego z tych obozów. Riven, Wygnanka, została odrzucona przez tę samą armię, która kiedyś powierzyła jej zaklęte ostrze, a teraz żyje na obrzeżach imperium, a nie wewnątrz jego struktur. Powściągliwy głód Briar, jednosobowe szarże kawalerii Kleda i powrót Siona z egzekucji, wciąż nieumarły, wskazują na tę samą zasadę: Noxus nie pyta, czym jesteś, tylko co jeszcze może dla niego zrobić.