Freljord

Władza na tej mroźnej przestrzeni nigdy nie spoczęła w rękach jednego pretendenta, a klimat zdaje się to preferować. Sejuani, Furia Północy, przewodzi, ruszając wprost na wszystko, co zagraża jej ludowi, podczas gdy Ashe, Mroźna Łuczniczka, utrzymuje swoją pozycję dzięki cierpliwości i łukowi, który rzadko chybia. Żadne z tych podejść nie zdołało zjednoczyć plemion dzielących tę krainę i żadne nie wykazuje większych chęci, by próbować mocniej.

Niektórzy wojownicy z tego regionu odpowiadają na klimat surową wytrzymałością, a nie strategią. Olaf, Berserker, traktuje pole bitwy tak, jak większość ludzi traktuje ciepły posiłek. Tryndamere, Barbarzyński Król, przetrwał wystarczająco wiele, by przestać się czymkolwiek dziwić. Volibear, Nieustępliwa Burza, i Trundle, Król Trolli, są mniej ludzkimi odpowiedziami na tę samą presję, każdy broniąc swojego terytorium po staremu. Braum, zwany Sercem Freljordu, jest rzadszym przypadkiem: siła służy mu głównie do osłaniania ludzi wokół, a nie do wygrywania czegokolwiek dla siebie.

Pod widocznymi plemionami mówi się, że poruszają się starsze istoty. Trzy imiona brzmią bardziej jak mit niż jakikolwiek żyjący władca:

• Anivia, Cryophoenix, istota, która umiera i odradza się, zamiast po prostu przeżyć swoje życie
• Lissandra, Wiedźma Lodu, której wpływ na najstarszą magię regionu przetrwał każde plemię, które próbowało go zakwestionować
• Ornn, Ogień pod Górą, bóg kuźni, który woli pozostać ukryty, dopóki ktoś nie da mu powodu, by było inaczej

Tarcza Brauma i burza Volibeara nie odpowiadają żadnemu pojedynczemu plemieniu, co jest częścią powodu, dla którego żadne z nich nigdy nie zostało w pełni przypisane do jednego. Ta odmowa bycia posiadanym przewija się przez większość dziwniejszych championów tej krainy: coś tutaj nagradza tych, którzy przetrwają na własnych zasadach, a nie tych, którzy pierwsi złożą właściwą przysięgę — niezależnie od tego, czy oznacza to przetrwanie niekończącej się bitwy, czy po prostu przeżycie każdego rywala, który próbował wysunąć to roszczenie przed tobą.

Pomiędzy plemionami walczącymi o powierzchnię a tym, co trzyma się pod nią, ta mroźna przestrzeń nigdy nie potrzebowała obcych, by uczynić jej zimy trudniejszymi.