Freljord

Leiderschap in deze bevroren uitgestrektheid is nooit op één pretendent neergekomen, en het klimaat lijkt dat zo te verkiezen. Sejuani, Woede van het Noorden, leidt door recht op alles af te rijden dat haar volk bedreigt, terwijl Ashe, de Vorstboogschutter, haar positie behoudt door geduld en een boog die zelden mist. Geen van beide benaderingen is erin geslaagd de stammen die dit land delen te verenigen, en geen van beide toont veel tekenen van een grotere poging daartoe.

Sommige van de krijgers van de regio weerstaan het klimaat met pure uithoudingskracht in plaats van strategie. Olaf, de Berserker, behandelt een slagveld zoals de meeste mensen een warme maaltijd behandelen. Tryndamere, de Barbarenkoning, heeft genoeg overleefd om nergens nog verrast door te zijn. Volibear, de Relentless Storm, en Trundle, de Trollenkoning, zijn minder menselijke antwoorden op dezelfde druk, elk vasthoudend aan hun territorium op de ouderwetse manier. Braum, het Hart van de Freljord genoemd, is het zeldzamere geval: kracht die vooral wordt gebruikt om de mensen om hem heen te beschermen in plaats van om zelf iets te winnen.

Onder de zichtbare stammen zouden oudere dingen bewegen. Drie namen in het bijzonder lezen dichter bij mythe dan bij enige levende heerser:

• Anivia, de Cryophoenix, een wezen dat sterft en zich hervormt in plaats van simpelweg een leven uit te leven
• Lissandra, de Ice Witch, wier greep op de oudste magie van de regio elke stam die het heeft geprobeerd te tarten heeft overleefd
• Ornn, het Vuur onder de Berg, een smeedgod die tevreden verborgen blijft tot iemand hem een reden geeft om dat niet te doen

Braum’s schild en Volibear’s storm gehoorzamen aan geen enkele stam, wat deels verklaart waarom geen van hen ooit volledig door één stam is opgeëist. Die weigering om bezit te zijn loopt door de meeste van de vreemdere champions van het land: iets hier beloont wie op eigen voorwaarden overleeft in plaats van wie het eerst de juiste eed zweert, of dat nu betekent dat je een eindeloze strijd uithoudt of simpelweg iedere rivaal overleeft die de claim eerder probeerde te maken.

Tussen de stammen die vechten om het oppervlak en wat eronder standhoudt, heeft deze bevroren uitgestrektheid nooit buitenstaanders nodig gehad om zijn winters zwaarder te maken.