Targon

Sama wysokość nie wyjaśnia, dlaczego ludzie wspinają się na tę górę; to, co czeka na szczycie, przyciąga ich z powrotem, a tym, co czekało tam najpierw, jest spór o to, które światło zasługuje na uwielbienie.

Wyznawcy Słońca

Solari zajmują dominującą pozycję na górze — to zakon czczący słońce, który traktuje światło i porządek jako nierozłączne, a księżyc jako coś bliskiego herezji. Leona, Promienny Świt, uosabia ten porządek w najbardziej dosłownym wydaniu — wojowniczka spowita słonecznym światłem, która trzyma linię, zamiast gonić za chwałą. Pantheon, Niekruszona Włócznia, wnosi wersję tego samego przekonania do każdej walki, którą podejmuje, traktując wiarę jako coś, co się udowadnia włócznią, a nie o czym się dyskutuje.

To, co Słońce próbowało wymazać

Lunari nigdy nie zostali całkowicie usunięci, niezależnie od zamiarów Solari. Diana, zwana Pogardą Księżyca, została wygnana przez ten sam zakon za odkrycie prawdy, którą wolał pogrzebać, a teraz wnosi księżycową moc wprost na górę, z której ją wygnano. Aphelios, Broń Wiernych, służy temu samemu ukrytemu oddaniu w niemal całkowitym milczeniu, pozwalając swojej siostrze mówić w imieniu wiary, której sam nie może już wyrazić.

Ponad obiema frakcjami góra wciąż odpowiada na starsze, dziwniejsze rzeczy. Aurelion Sol, Gwiazdotwórca, niegdyś kształtował gwiazdy, zanim coś nie przycięło jego ambicji do rozmiarów góry – kosmiczna potęga, której jego ludzkie frakcje ledwo co rejestrują. Zoe, Aspekt Zmierzchu, oraz Soraka, Gwiezdne Dziecko, obie noszą cząstki tego samego kosmicznego porządku w łagodniejszych, bardziej bezpośrednich formach — jedna traktuje moc góry jak zabawę, druga oddaje swoją za ludzi, którzy nigdy w pełni nie zrozumieją, czego się wyrzekła. Taric, Tarcza Valoran, nie odpowiada bezpośrednio przed żadną z frakcji góry, tylko przed samą ideą ochrony, gdziekolwiek zajdzie potrzeba. Każde z nich nosi moc góry inaczej: jako światło, jako zemstę, jako ogień kuźni, jako zabawę, jako spłacony dług, albo po prostu jako przysięgę dochowaną długo po tym, gdy zabrakło kogokolwiek, kto mógłby jej pilnować. Łączy ich to, że żadne nie traktuje szczytu jako scenerii — dla każdego z nich wspinaczka jest celem, nie widok z wierzchołka.