Diana

Wiara, którą góra próbowała wymazać

Diana nosi sierpowate ostrze księżycowe w hołdzie dla Lunari, religii niemal wytępionej na ziemiach wokół Mount Targon. Nosi zbroję w kolorze śniegu rozświetlonego nocą, wizualny znak mocy srebrnego księżyca, którą wyznawcy Targonu, góry będącej domem Aspektów i kosmicznej mocy, przez pokolenia starali się stłumić.

Już nie do końca sobą

Tym, co odróżnia Diana od innych Lunari, jest to, co stało się z jej ciałem. Moc należąca do Aspektu z gdzieś poza szczytem Targonu żyje teraz w niej, a ten dar jest powodem, dla którego nie jest już w pełni człowiekiem. Wciąż próbuje zrozumieć, do czego ta moc ma służyć i w co ją zmieniła, co sprawia, że tkwi między wiarą, której służy, a istotą, którą się stała.

Rywalka zapisana w gwiazdach

Ta nierozwiązana tożsamość ujawnia się najbezpośredniej w jej relacji z Leona, opisywanej jako nieszczęśliwa miłość, dwie postacie przyciągane ku sobie i przeciw sobie przez siły, których żadna nie kontroluje w pełni. W walce Diana uwalnia to samo napięcie. Jej pasywna umiejętność, Księżycowe Ostrze, rani pobliskich wrogów co trzecim ciosem i przyspiesza ją po rzuceniu zaklęcia. Półksiężycowy Cios naznacza wrogów Światłem Księżyca, pozwalając Lunarnemu Skokowi na skok do nich bez cooldownu; zaklęcie jest tanie i szybko się odnawia, więc nieudane rzucenie rzadko wiele ją kosztuje. Blada Kaskada otacza ją trzema wybuchowymi kulami i tymczasową tarczą, która trwa tylko kilka sekund, zanim pęknie. Jej umiejętność ostateczna, Upadek Księżyca, przyciąga wszystko w pobliżu, zanim ciężar księżyca spadnie, jeśli w przyciągnięciu zostanie złapany champion. Każdy element jej zestawu odzwierciedla kogoś zbudowanego wokół przyciągania i uderzenia, przyciągającego wrogów do siebie tak, jak księżyc przyciąga pływy, a następnie uwalniającego moc, którą wciąż uczy się kontrolować.