Aphelios

Aphelios nie mówi, a historia traktuje to milczenie jako kluczowe, a nie przypadkowe. Trucizna utrzymuje go w niemocy, więc wszystko, co przekazuje przeciwnikowi, wyraża się przez jego celność i strzał z broni, a nie przez słowa – zabija wrogów swojej wiary bez wydania własnego dźwięku.

Nic z tego nie działałoby bez jego siostry Alune. Pracując z odległej świątyni, to ona projektuje i przekazuje mu każdą z jego pięciu broni Lunari, jedną po drugiej, a mechanika gry odzwierciedla ten związek bezpośrednio: pasywka The Hitman and the Seer daje mu dwie z tych pięciu naraz, po jednej w każdej ręce, Phase zamienia je między sobą w trakcie walki, a puste trzecie miejsce w jego zestawie po prostu pokazuje, którą broń Alune szykuje, by mu ją przysłać, zamiast być zdolnością jego własnego autorstwa. Calibrum oznacza cel do strzału na dużą odległość, Severum wymienia zasięg na przetrwanie, a każda z pozostałych broni ma własny odrębny efekt nałożony na pasujący do niej atak podstawowy, więc para, którą w danym momencie trzyma, decyduje o tym, jak faktycznie przebiega walka.

Moonlight Vigil, jego umiejętność ostateczna, wystrzeliwuje skoncentrowany pocisk, który nakłada dowolny unikalny efekt, jaki nosi jego aktualna broń w głównej ręce, co oznacza, że jego najpotężniejszy ruch jest w całości zdefiniowany przez to, którą broń Alune ostatnio włożyła mu w dłonie. Zabija dla swojej wiary w niemal całkowitej ciszy, przez cały czas prowadzony przez siostrę, z którą nie może rozmawiać bezpośrednio, a księżyc nad głową jest jedyną stałą, która ich łączy. Jego ścieżka wiedzie przez Targon, scenerię zbudowaną wokół niebiańskiej mocy i kosmicznej tajemnicy, która pasuje do broni kierowanej światłem księżyca, a nie własnym głosem, bo prawie nic w nim nie ma sensu bez uwzględnienia siostry stojącej za tym wszystkim.