Targon

Alleen de hoogte verklaart niet waarom mensen deze berg beklimmen; het is wat boven op de top wacht dat hen blijft terugtrekken, en wat daar als eerste wachtte is een dispuut over welk licht aanbeden mag worden.

De aanhangers van de zon

De Solari hebben de dominante positie op de berg, een zon aanbiddende orde die licht en orde als onlosmakelijk beschouwt en de maan als iets dat dichter bij ketterij ligt. Leona, de Radiant Dawn, belichaamt die orde in haar meest letterlijke vorm, een krijger gehuld in zonlicht die eerder een linie houdt dan glorie najaagt. Pantheon, de Unbreakable Spear, draagt een versie van diezelfde overtuiging in elk gevecht dat hij aangaat, en behandelt geloof als iets dat met een speer bewezen wordt in plaats van bediscussieerd.

Wat de zon probeerde uit te wissen

De Lunari zijn nooit volledig verwijderd, wat de Solari ook van plan waren. Diana, de Scorn of the Moon, werd door diezelfde orde verstoten omdat ze een waarheid vond die zij liever begraven hield, en draagt nu de kracht van de maan rechtstreeks de berg in waaruit ze verbannen was. Aphelios, de Weapon of the Faithful, dient diezelfde verborgen toewijding in bijna volledige stilte, en laat zijn zus spreken voor een geloof dat hij zelf niet meer kan uitspreken.

Boven beide facties antwoordt de berg nog steeds aan oudere, vreemdere dingen. Aurelion Sol, de Star Forger, boetseerde ooit sterren voordat iets zijn ambitie tot het formaat van de berg terugbracht, een kosmische kracht die zijn menselijke facties nauwelijks registreren. Zoe, de Aspect of Twilight, en Soraka, de Starchild, dragen beiden stukken van diezelfde kosmische orde in zachtere, meer directe vormen — de een behandelt de kracht van de berg als een spel, de ander geeft de hare weg voor mensen die nooit volledig zullen begrijpen wat ze opgaf. Taric, de Shield of Valoran, antwoordt aan geen van de facties van de berg direct, alleen aan het idee van bescherming zelf, waar die ook nodig is. Elk van hen draagt de kracht van de berg anders: als licht, als wraak, als smidsvuur, als een spel, als een terugbetaalde schuld, of simpelweg als een eed die lang werd gehouden nadat er niemand meer was om hem te handhaven. Wat ze gemeen hebben, is dat geen van hen de top als decor behandelt — voor elk van hen is de klim het punt, niet het uitzicht vanaf de top.