Shadow Isles

Nic tutaj nie kończy się tak, jak powinno. Żałoba wywołała katastrofę, która w ogóle stworzyła ten archipelag, a żałoba wciąż jest substancją, z której zbudowana jest większość jego mieszkańców — wieki po tym, jak mgła napłynęła i powstrzymała wszystkich przed należytym umieraniem.

Viego, Zrujnowany Król, to miejsce, od którego zaczyna się historia: monarcha, którego odmowa zaakceptowania śmierci królowej wyzwoliła klątwę, która pochłonęła całe jego królestwo wraz z nim, a który teraz przeszukuje mgłę w poszukiwaniu kobiety, której nigdy nie znajdzie. Thresh, Strażnik Łańcuchów, był okrutny już przed tym, zanim klątwa go dopadła, a potem po prostu znalazł dla tego większe płótno, zbierając dusze tak, jak kiedyś zbierał cierpienie. Hecarim, Cień Wojny, przewodzi widmowej szarży kawalerii, która nigdy się nie kończy i nigdy nie musi, bo wojna, do której należy, przestała mieć znaczenie na długo przed tym, zanim przestała się dziać.

Nie każdy, kto został pochwycony przez mgłę, jej uległ. Senna, Odkupicielka, spędziła wieki uwięziona w latarni, by następnie obrócić to samo cierpienie w broń przeciwko samej mgle — wybrała walkę, a nie rozproszenie się w niej. Yorick, Pasterz Dusz, opiekuje się zmarłymi, zamiast nimi władać, traktując niekończące się trupy wysp bardziej jak obowiązek niż surowiec. Maokai, Powykręcany Treant, walczy z tą samą mgłą korzeniami zamiast ostrzem, wciąż żywiąc urazę, która jest starsza niż większość młodszych duchów tych wysp.

Nawet mniejsze, dziwniejsze postacie noszą w sobie tę samą odmowę pozostania skończonym. Gwen została zszyta w coś nowego, zamiast zostać na zgnicie. Karthus śpiewa tym głośniej, im bardziej mgła go nadżera. Kalista istnieje tylko po to, by ściągać należności za przysięgi, które złamali żywi — zdrada po zdradzie. Elise, Królowa Pająków, sama wybrała swoją przemianę, zamiast pozwolić, by ją jej narzucono, co czyni ją jedną z niewielu rzeczy w tym archipelagu, która wciąż przypomina decyzję, a nie konsekwencję.

Nic, co dzieje się na tych wyspach, nigdy tak naprawdę się nie kończy — to tylko zmienia kształt i trwa dalej. To, co było kiedyś królestwem, potem tragedią, a potem klątwą, jest teraz po prostu miejscem, a ludzie, których tu wyrzuci, zwykle przestają pytać, za które z tych trzech to miejsce uchodzi.