Shadow Isles

Niets hier eindigt zoals het zou moeten. Verdriet veroorzaakte de ramp die deze archipel ooit schiep, en verdriet is nog altijd de stof waaruit de meeste van zijn bewoners bestaan, eeuwen nadat de mist binnentrok en iedereen belette behoorlijk te sterven.

Viego, de Ruined King, is waar het verhaal begint: een vorst wiens weigering de dood van zijn koningin te accepteren de vloek ontketende die zijn hele koninkrijk samen met hem opslokte, en die nu de mist afzoekt naar een vrouw die hij nooit zal vinden. Thresh, de Chain Warden, was al wreed voordat de vloek hem trof, en vond daarna simpelweg een groter doek voor zijn wreedheid, terwijl hij zielen verzamelde zoals hij ooit leed verzamelde. Hecarim, de Shadow of War, leidt een spookachtige cavaleriecharge die nooit eindigt en dat ook nooit hoeft, aangezien de oorlog waar hij bij hoort al lang niet meer mattered voordat hij ophield te gebeuren.

Niet iedereen die in de mist gevangen raakte, gaf zich eraan over. Senna, de Verlosser, bracht eeuwen gevangen in een lantaarn door voordat ze datzelfde lijden omzette in een wapen tegen de mist zelf, en koos ervoor te vechten in plaats van erin op te lossen. Yorick, Herder van Zielen, zorgt voor de doden in plaats van hen te bevelen, en behandelt de eindeloze lijken van de eilanden als iets dat dichter bij een plicht dan bij een grondstof staat. Maokai, de Verwrongen Treant, bevecht dezelfde mist met wortels in plaats van een blade, en koestert nog steeds een wrok die de meeste jongere geesten van de eilanden overstijgt.

Zelfs de kleinere, vreemdere figuren hier dragen datzelfde weigeren om af te zijn. Gwen werd aan elkaar genaaid tot iets nieuws in plaats van te worden achtergelaten om te vergaan. Karthus zingt luider naarmate de mist meer van hem wegvreet. Kalista bestaat alleen om beloften te innen die de levenden hebben gebroken, één verraad tegelijk. Elise, de Spinnekoningin, koos haar eigen transformatie in plaats van die opgedrongen te krijgen, wat haar een van de weinige dingen in deze archipel maakt die nog op een beslissing lijkt in plaats van een gevolg.

Niets wat op deze eilanden gebeurt, is ooit echt voorbij — het verandert alleen van vorm en gaat door. Wat ooit een koninkrijk was, toen een tragedie, toen een vloek, is nu simpelweg een plek, en de mensen die hier aanspoelen, houden meestal op te vragen welke van die drie het is.