Piltover

Postęp jest tu traktowany mniej jako okazjonalne osiągnięcie, a bardziej jako obywatelski obowiązek, a miasto zbudowało wokół jego pogoni całą swoją tożsamość. Hextech, dyscyplina wiązania magicznej energii w stabilne, działające urządzenia, nie tylko zmienił sposób, w jaki miasto walczy czy buduje — dał mu coś do sprzedania, obrony i czasem do obawiania się, wszystko naraz.

Jayce, Obrońca Jutra, jest w dużej mierze odpowiedzialny za przeniesienie hextechu z teorii do praktyki, i spędził znaczną część swojej kariery na zarządzaniu tym, co ten wynalazek umożliwia w innych rękach. Heimerdinger, Czcigodny Wynalazca, reprezentuje starszy, łagodniejszy nurt tej samej ambicji, bardziej zainteresowany tym, co urządzenie potrafi zrobić, niż do czego może zostać użyte. Ziggs, Ekspert od Heksplozji, traktuje tę samą energię jako hobby, a nie dyscyplinę, co niepokoi miasto, które woli, by jego eksplozje przychodziły z dokumentacją.

Ktoś jednak musi egzekwować tę dokumentację. Caitlyn, Szeryfka Piltover, stosuje prawa miasta z precyzją strzelca wyborowego, podczas gdy Vi, Egzekutorka Piltover, stosuje je ze znacznie mniejszą cierpliwością. Camille, Stalowy Cień, działa o poziom wyżej niż policja uliczna, chroniąc komercyjne interesy miasta z precyzją graniczącą z chirurgiczną. Nie każdy utalentowany mieszkaniec pozostaje w granicach prawa, a nawet samego miasta: Ezreal, Zaginiony Odkrywca, traktuje jego wynalazki jako narzędzia do przygód, których miasto nigdy nie zatwierdziło, podczas gdy Orianna, Dama Mechanizmów, i Seraphine, Rozmarzona Pieśniarka, pokazują, że ta sama pomysłowość równie łatwo może stworzyć partnera do tańca czy piosenkę, co broń.

Nic z tego nie dzieje się w izolacji. Miasto lubi przedstawiać się jako jeden, uporządkowany projekt, ale jego wynalazcy rzadko zgadzają się co do tego, czemu ten projekt właściwie służy — broni, wygodzie, dziełu sztuki czy po prostu dowodowi, że dany pomysł dało się zbudować. Cokolwiek zostanie udoskonalone na jasnych wyższych poziomach, prędzej czy później trafia w dół, do miasta zbudowanego bezpośrednio pod spodem, zazwyczaj w surowszej formie, której nikt tu na górze nie zamierzał, i rzadko z kimkolwiek tu na górze biorącym odpowiedzialność za to, co stanie się z tym dalej.