Hecarim

Wat Hecarim ook was vóór de Ruination, het doet er nauwelijks nog toe. Hij reed als ridder van de Blessed Isles tot het moment dat die eilanden in duisternis wegzonken, en dezelfde destructieve energieën die het land verzwolgen, scheurden ook door hem, zijn cavalerie en elk rijdier aan zijn zijde. Wat er aan de andere kant uitkwam was helemaal geen ridder — een spectrale versmelting van mens en beest, gebonden aan een lot dat geen van hen had gekozen.

Dat lot is simpel en herhaalt zich eindeloos: jaag de levenden neer. Telkens wanneer de Black Mist zich uitstrekt over de Shadow Isles en verder, leidt Hecarim de aanval, en naar verluidt doet hij dat niet met tegenzin — hij zweert in het bloedbad, verplettert alles onder zich terwijl zijn gepantserde hoeven blijven bewegen.

Zijn kit draait volledig om momentum. Rampage klieft alles in de buurt en wordt goedkoper en harder naarmate hij vaker raakt, Devastating Charge bouwt snelheid op hoe langer hij rent en laat hem dwars door units heen beuken voordat hij eindigt in een knockback die schaalt met de afgelegde afstand, en zijn passive, Warpath, zet die bonus snelheid direct om in attack damage — hoe sneller hij beweegt, hoe harder hij slaat. Spirit of Dread ruilt een deel van zijn eigen health voor een leech van nabije vijanden, handig gezien hoe weinig hij zich kan veroorloven om stil te staan. Zijn ultimate, Onslaught of Shadows, roept de spectrale resten van zijn oude cavalerie op voor een laatste charge, eindigend in een schokgolf die overlevenden op de vlucht jaagt in plaats van te blijven vechten.

Weinig champions van de Eilanden dragen hun oude leven zo zichtbaar getransformeerd als Hecarim — een ridder die alles verloor door de Ruination en toch bleef rijden, alleen niet langer aan de kant van wie nog ademt. Hij speelt de top lane als een Fighter-Tank, aangedreven door mana in plaats van enige levende resource, wat past bij een krijger voor wie de dood nooit echt het einde was.