Aphelios

Aphelios spreekt niet, en het verhaal behandelt die stilte als centraal in plaats van bijkomstig. Een gif houdt hem stom, dus alles wat hij een tegenstander meedeelt, komt via zijn richtvermogen en het afvuren van een geweer in plaats van via woorden, waarbij hij de vijanden van zijn geloof doodt zonder zelf een geluid te maken.

Niets daarvan zou functioneren zonder zijn zus Alune. Werkend vanuit een afgelegen tempel is zij degene die elk van zijn vijf Lunari-wapens ontwerpt en één voor één overdraagt, en de spelmechanica weerspiegelt die samenwerking direct: de passieve The Hitman and the Seer geeft hem twee van die vijf tegelijk, één in elke hand, Phase wisselt tussen hen midden in een gevecht, en de lege derde slot in zijn kit toont simpelweg welk wapen Alune klaarmaakt om hem als volgende te sturen in plaats van een eigen ability. Calibrum markeert een doelwit voor een vervolgschot op lange afstand, Severum ruilt bereik in voor sustain, en elk van de overige wapens draagt zijn eigen duidelijke effect bovenop een bijpassende basisaanval, dus het paar dat hij op elk moment vasthoudt bepaalt hoe het gevecht daadwerkelijk verloopt.

Moonlight Vigil, zijn ultieme ability, vuurt een geconcentreerde uitbarsting af die welk uniek effect zijn huidige hoofdhand-geweer ook draagt toepast, wat betekent dat zijn allersterkste aanval volledig wordt bepaald door welk wapen Alune het laatst in zijn handen heeft gelegd. Hij doodt voor zijn geloof in bijna totale stilte, de hele tijd geleid door een zus met wie hij niet rechtstreeks kan spreken, en de maan boven hem is de enige constante die hen tweeën verbindt. Zijn pad loopt door Targon, een setting die is gebouwd rond hemelse kracht en kosmisch mysterie en die past bij een wapen dat door maanlicht wordt geleid in plaats van door zijn eigen stem, aangezien bijna niets aan hem logisch is zonder rekening te houden met de zus die erachter staat.