Maokai

Maokai was vroeger stil. Voordat de Shadow Isles ten onder gingen, was hij een natuurgeest die tevreden wortelde op één plek, zonder de woede die nu bijna alles bepaalt wat hij doet. Wat zachtheid die hij ooit had, overleefde de overgang evenmin. Een magische catastrofe maakte een einde aan dat rustige leven, en alleen het Water des Levens dat in zijn kernhout trok, weerhield hem ervan samen met het eiland te vergaan — hij overleefde, maar niet echt als zichzelf.

Wat tevoorschijn kwam, was een torenhoge treant die permanent in oorlog is met wat zijn thuis geworden is. Bramble Smash en Sapling Toss geven hem manieren om de grond te controleren en iedereen te straffen die te lang in het struikgewas blijft hangen, Twisted Advance laat hem ondoelwitbaar vooruit stormen voordat hij zijn doelwit vastzet, en Nature's Grasp, zijn ultimate, sleept een kolossale doornenmuur over het slagveld die niets makkelijk ontloopt. Zijn passieve, Sap Magic, geneest hem via basisaanvallen telkens wanneer een spreuk in de buurt raakt, passend voor een wezen wiens hele tweede leven draait om terug te pakken wat onleven hem blijft proberen af te nemen. Als zowel top laner als support kan hij zich planten waar de strijd het meest een muur nodig heeft. De Shadow Isles terugbrengen naar iets als hun oude schoonheid blijft het echte doel; voorlopig bestaat het grootste deel van zijn dagen uit het verdedigen van de linie tegen gruwels zoals Hecarim.

Niets ervan ziet er vreedzaam uit, en Maokai doet niet alsof dat anders is. Hij meet vooruitgang minder aan momenten van rust dan aan hoeveel van de invloed van de Black Mist aan het einde van elk gevecht nog overeind staat, wortel voor verwrongen wortel. Het is langzaam, slopend werk, en hij heeft vrede met dat tempo. Mede-zwervers van de Shadow Isles zoals Gwen kwamen nog in vreemdere gedaanten voort uit dezelfde catastrofe, al dragen weinigen Maokai’s bijzondere mix van verdriet en koppige plicht.