Karthus

Een lied is meestal het laatste wat je hoort voordat Karthus je vindt, als je al iets hoort.

Hij is een onsterfelijke geest uit de Shadow Isles, en waar de levenden terugdeinzen bij de gedachte aan een eeuwigheid waarin je noch levend noch echt dood bent, vindt Karthus er niets dan schoonheid in. Voor hem is ondood geen vloek om aan te ontsnappen, maar een verbintenis die het vieren waard is, en elke verschijning in de sterfelijke wereld ziet hij als een kans om die overtuiging te delen — meestal door de dood mee te brengen.

Andere zwervers uit de Shadow Isles, met Kalista in hun midden, dragen hun eigen grimmige doelen door dezelfde mist, maar Karthus is minder geïnteresseerd in wraak dan in ceremonie. Hij is minder een jager dan een apostel, die wat hij als de vreugde van de dood beschouwt verspreidt onder iedereen die ongelukkig genoeg is om in de buurt te zijn.

Zelfs sterven houdt hem niet tegen. Death Defied, zijn passieve vaardigheid, laat hem na zijn dood nog een korte tijd spreuken casten, een passend letterlijke uitdrukking van een geest die de dood nooit als een einde zag. Lay Waste treft een gebied met vertraagde, oplopende schade die geïsoleerde doelwitten straft, Wall of Pain verlaagt Move Speed en Magic Resist voor iedereen die erdoorheen gaat, en Defile laat hem energie uit nabije vijanden putten terwijl hij zijn eigen mana herstelt. Zijn ultimate, Requiem, vereist een kanaal van drie seconden voordat hij elke vijandelijke champion op de kaart tegelijk treft — een passende slotnoot voor iemand die zich nooit veel heeft bekommerd om de grenzen van een enkel gevecht, laat staan van een enkel leven.

Hij speelt als een mage, beperkt tot mid lane en afhankelijk van mana zoals bijna elke andere caster in Runeterra, wat de rest van zijn kit in vergelijking des te vreemder maakt — een spreukenwerper wiens meest kenmerkende eigenschap zijn voortgezette deelname aan een gevecht is nadat hij erin is gedood. Zelfs zijn lied, dat alleen terloops wordt genoemd door wie het heeft gehoord, lijkt voor hem minder te betekenen dan de stilte die erop volgt.