Thresh

Thresh doodt niet snel, en dat is precies het punt.

Hij was niet altijd een spookverschijning. Ooit bewaakte hij een grote hoeveelheid arcane kennis, voordat iets sterkers dan leven of dood zelf hem ontrafelde en rusteloos achterliet in de Shadow Isles, een eilandengroep verstikt door mist en geesten, een plek waar sterven zelden iets voorgoed beslecht. Wat hij bij die ontrafeling verloor, verving hij door wreedheid, en hij houdt zichzelf nu in stand door het lijden van anderen te laten voortduren met een geduld dat de meeste stervelingen sadistisch zouden noemen. Zielen die hij vangt sterven niet simpelweg; hij sluit ze op in zijn lantaarn om ze oneindig te kwellen, lang nadat hun lichaam er niet meer toe doet, en breekt ze af met een vindingrijkheid die tijdens dat proces haar eigen stille genoegen lijkt te beleven.

Zijn kit, gebouwd voor de Support- of Top-rol en aangedreven door Mana zoals bij de meeste van zijn soort, is een direct verlengstuk van die wreedheid. Damnation laat hem de zielen oogsten van iedereen die in de buurt sterft, waardoor zijn Armor en Ability Power permanent toenemen naarmate een gevecht langer duurt. Death Sentence ketent een vijand vast en sleurt die naar hem toe, en bij een tweede cast wordt Thresh juist naar hen toegetrokken, een omkering die overmoed afstraft. Dark Passage gooit de lantaarn zelf naar voren, beschermt bondgenoten tegen schade en geeft hen een route om naar zijn zijde te dashen. Flay beloont geduld tussen aanvallen met zwaardere schade en zwaait dan zijn ketting om iedereen die hij raakt terug te stoten. The Box, zijn ultimate, sluit een groep op binnen muren die iedereen die erdoorheen breekt vertragen en verwonden, een kooi gebouwd uit dezelfde geduldige wreedheid die hem typeert. Namen als Hecarim en Kalista, of Elise, Gwen en Karthus, worden vaak in één adem met hem genoemd, maar geen van hen deelt zijn bijzondere talent om de dood als slechts het begin te laten voelen.