Freljord

Bu donmuş enginlikte liderlik hiçbir zaman tek bir talip üzerinde karar kılmadı ve iklim de bunu tercih ediyor gibi görünüyor. Kuzey’in Öfkesi Sejuani, halkını tehdit eden ne varsa doğrudan üzerine sürerek liderlik ederken, Buz Okçusu Ashe konumunu sabır ve nadiren ıskalayan bir yayla koruyor. İki yaklaşım da bu toprakları paylaşan kabileleri birleştirmeyi başaramadı ve ikisi de daha fazla çabalamaya pek niyetli görünmüyor.

Bölgedeki savaşçılardan bazıları iklime stratejiyle değil, saf dayanıklılıkla karşılık veriyor. Olaf, yani Berserker, bir savaş alanına çoğu insanın sıcak bir yemeğe davrandığı gibi davranır. Tryndamere, Barbar Kral, artık hiçbir şeye şaşırmayacak kadar çok şey atlatmıştır. Volibear, Amansız Fırtına ile Trundle, Trol Kral, aynı baskıya insandan çok daha az insani yanıtlar verir; her biri kendi toprağını eski usulle elinde tutar. Freljord’un Kalbi olarak anılan Braum ise daha nadir bir örnektir: gücünü kendisi için bir şey kazanmak yerine çoğunlukla çevresindeki insanları korumak için kullanır.

Görünen kabilelerin altında daha eski şeylerin kıpırdandığı söylenir. Özellikle üç isim, yaşayan herhangi bir hükümdardan çok mitlere yakın durur:

• Anivia, Cryophoenix, sadece bir ömür yaşamak yerine ölüp yeniden biçimlenen bir varlık
• Lissandra, Ice Witch; bölgenin en eski büyüsü üzerindeki hâkimiyeti, ona meydan okumaya çalışan her kabileden daha uzun yaşamıştır
• Ornn, Dağın Altındaki Ateş; biri ona bir sebep vermedikçe saklı kalmaktan memnun bir dövme tanrısı

Braum’ın kalkanı ve Volibear’ın fırtınası tek bir kabileye bağlı değildir; bu yüzden ikisi de hiçbir zaman tam olarak bir kabilenin malı olmamıştır. Bu sahiplenilmeyi reddetme hâli, toprağın tuhaf şampiyonlarının çoğunda da görülür: burada doğru yemini ilk eden değil, kendi kurallarıyla hayatta kalan ödüllendirilir; bu ister sonsuz bir savaşta dayanmak ister senden önce bu iddiayı ortaya atan her rakibi geride bırakmak olsun.

Yüzey için savaşan kabilelerle altında neyin tutunduğu arasında, bu donmuş genişlik kışlarını zorlaştırmak için hiçbir zaman yabancılara ihtiyaç duymadı.