Ionia

Wojna zwykle nie zmienia filozofii, ale wieki walki po cichu odmieniły sposób, w jaki te prowincje postrzegają same siebie. Stare nauki głosiły, że świat fizyczny i duchowy mają trwać w równowadze, którą należy pielęgnować, a nie o nią walczyć; inwazja i jej długotrwałe następstwa pozostawiły pokolenie bardziej przyzwyczajone do dobywania ostrza niż do wiary, że ta równowaga utrzyma się sama.

Zakon znany jako Kinkou wciąż trwa przy starej drodze, działając z cienia, by świat fizyczny i świat duchowy nie przenikały się nawzajem, a nie by zagarniać jakiekolwiek terytorium dla siebie. Shen, zwany Okiem Zmierzchu, nosi miano brzmiące jak opis stanowiska: ktoś na stałe oddelegowany na granicę, której ma strzec, zaufany właśnie dlatego, że nie prosi o uznanie za to.

Niektórzy inni bohaterowie regionu pielęgnują tę starszą równowagę w łagodniejszych formach:

• Karma, Oświecona, nosi w sobie wspomnienia poprzednich żyć
• Rakan, Uwodziciel, traktuje lojalność i występ jako ten sam instynkt
• Lillia, Nieśmiały Kwiat, jest duchem zbyt niepewnym siebie, by dostrzec własną moc
• Hwei, Wizjoner, maluje emocje w coś bliskiego żywej broni

Innych ukształtowała walka, a nie filozofia. Yasuo, Nieprzebaczony, i Irelia, Tancerka Ostrzy, oboje noszą żałobę starszą niż jakakolwiek nauka o harmonii i oboje rozstrzygają ją twarzą w twarz, ostrze przeciw ostrzu, a nie w dyskusji. Zed, Mistrz Cieni, całkowicie zerwał z powściągliwością Kinkou, uznając, że obrona regionu wymaga użycia zakazanych technik, które zakon ma powstrzymywać. Kayn, Żniwiarz Cieni, i zamaskowana Akali, niegdyś sama należąca do tego samego zakonu, oboje zostawili go za sobą z powodów, o które prowincje wciąż się spierają, każdy przekonany, że stare zasady nie pasują już do walki przed nimi.

Żadne z nich nie zgadza się co do tego, ile powinna kosztować harmonia. To, co kiedyś było jednym, ustalonym sposobem utrzymywania równowagi między światem fizycznym a duchowym, rozpadło się na kilka konkurencyjnych odpowiedzi, wyznawanych przez wojowników, mnichów i wygnańców, którzy nie mają już wspólnego nauczyciela. Stary pokój zniknął; coś innego musi wypełnić pozostawioną po nim pustkę, a te prowincje jeszcze nie zdecydowały, czym to będzie.