Irelia

Irelia nigdy nie zamierzała być dla nikogo przywódczynią. Spośród wszystkich postaci, które wydała noksjańska okupacja Ionia, mało kto wyglądał mniej jak przywódca ruchu oporu niż młoda tancerka z Navori — dopóki nie okazało się, że dawne formy tańca jej prowincji są równie skutecznym sposobem walki.

Taniec prowincji w nowej roli

Ruchy, które ćwiczyła Irelia, nigdy nie były przeznaczone do walki. Były pełne wdzięku, wyćwiczone, ceremonialne — a ona i tak je zaadaptowała, ucząc się lewitować niewielki arsenał ostrzy dzięki tej samej starannej choreografii, którą jej prowincja od zawsze wykorzystywała do czegoś zupełnie innego. Wyszło to na tyle dobrze, że udowodniła, iż potrafi walczyć, niemal przez przypadek — w środku okupacji, która nie zostawiła jej wyboru i kazała walczyć dalej.

Nieoczywista przywódczyni

To, co nastąpiło, również nie było do końca jej decyzją. Irelia została wepchnięta w rolę przywódczyni ruchu oporu i publicznej twarzy sprawy — stanowisko, którego trzyma się do dziś, wciąż oddana ochronie Ionia długo po tym, jak walki, które stworzyły jej reputację, ucichły. Jej zestaw umiejętności wciąż nosi piętno dyscypliny tancerki: Bladesurge rzuca ją w stronę celu i leczy przy trafieniu, natychmiast się resetując, jeśli cel jest już naznaczony albo ginie od ciosu, a Defiant Dance pozwala jej naładować uderzenie, które boli tym mocniej, im dłużej je trzyma, ignorując przy tym obrażenia fizyczne. Flawless Duet ciska dwoma ostrzami, które zbiegają się na tym, kto znajdzie się między nimi, ogłuszając i naznaczając cel, a jej ultimate, Vanguard's Edge, wyzwala burzę ostrzy, które wybuchają na zewnątrz, po czym osiadają w mur, chwilowo przecinający pole bitwy na pół.

Jej pasywka, Ionian Fervor, nagradza dokładnie ten rodzaj wytrwałej, rytmicznej agresji, którą wykształcił jej trening — kumulując szybkość ataku z każdym trafionym zaklęciem, aż przy pełnych stosach nawet podstawowe ataki zaczynają zadawać prawdziwe obrażenia. To pasujący profil dla Fighter-Assassina, który nigdy nie trenował na żołnierza, tylko po to, by tańczyć, a skończył jako przywódca ruchu oporu, bo nikt inny nie stał w odpowiednim miejscu.