Gnar

Voordat hij iets anders was, was Gnar bevroren — opgesloten in True Ice ergens in de Freljord zo lang dat welke wereld hij zich ook herinnert niet meer bestaat. Toen het ijs hem eindelijk vrijliet, trof hij een veranderde Freljord aan: een harde uitgestrektheid van oorlogvoerende stammen, oude ijsmagie en nog oudere goden die ergens onder de sneeuw nog steeds roeren, en hij behandelde dat allemaal als iets nieuws en interessants om te onderzoeken in plaats van iets om te vrezen.

Die nieuwsgierigheid is slechts de helft van wat hem definieert. Gnar is in de eerste plaats een yordle, speels en snel verrukt, maar zijn humeur werkt minder als een lont en meer als een ventiel: druk bouwt zich op via zijn passive, Rage Gene, totdat het een transformatie forceert naar een veel grotere, veel bozere vorm. De twee toestanden lijken nauwelijks op elkaar:

• Mini Gnar — snel en fragiel, gooit een terugkerende boemerang met Boomerang Throw, hitst zichzelf op met Hyper voor bonus damage en snelheid, en hupt over de map met Hop, stuiterend van alles op zijn pad.
• Mega Gnar — langzaam, taai en gebouwd voor destructie op korte afstand, ruilt de boemerang in voor een gegooide Boulder Toss, ruilt Hyper in voor de ground-slam Wallop, en vervangt Hop door de aardschokkende landing van Crunch.

De transformatie is niet optioneel en niet permanent — zodra hij terugkeert, moet Gnar zijn Rage vanaf nul opbouwen voordat hij weer groot kan worden. Zijn ultimate, GNAR!, bestaat alleen in de mega-vorm, slingert alles in de buurt in een gekozen richting en stunned iedereen die ongelukkig genoeg is om tegen een muur gegooid te worden.

Niets aan die cyclus ziet er van buitenaf doelbewust uit, en dat is precies het punt: Gnar plant zijn rampages niet meer dan een peuter een driftbui plant, hij raakt gewoon op het slechtst mogelijke moment door zijn geduld heen voor wie er ook maar voor hem staat. Als Fighter-Tank op de top lane is die onvoorspelbaarheid precies wat hem zo moeilijk maakt om omheen te plannen.