Demacia

Posągi w całym tym królestwie sławią dyscyplinę, honor i prawo stosowane jednakowo wobec każdego obywatela, a jednak sama jego historia nieustannie rodzi to, co prawo miało wykluczyć. Doktryna rządząca Demacia traktuje magię jako nieprzewidywalne zagrożenie — coś, co należy zarejestrować, powstrzymać lub całkowicie wyrugować, egzekwowane przez żołnierzy, którzy rzadko kwestionują stojący za tym rozkaz.

Garen, znany jako Potęga Demacia, jest twarzą tej doktryny: niezłomny, fizycznie przytłaczający, pewnie czujący się z mieczem, bo miecz nie zadaje niewygodnych pytań. Jego siostra Lux, Pani Światłości, dorastała, skrywając dar do magii światła w domu, który najpewniej ukarałby ją za niego, służąc koronie, a jednocześnie ukrywając tę część siebie, której korona boi się najbardziej. Sylas, Rozkuty, wychował się po drugiej stronie tego samego lęku — uwięziony jako chłopiec za moc, której nigdy nie wybrał, uciekł, by zwrócić metody kontroli Demacia przeciwko niej samej.

Bardziej ortodoksyjne postacie królestwa niosą jego ideały dalej, bez tego tarcia. Jarvan IV, Wzór Demacia, przewodzi według tego samego kodeksu, którego wymaga od każdego żołnierza pod sobą. Xin Zhao, Seneszal Demacia, strzeże rodu królewskiego z długu, który uważa za niespłacony, a nie z jakiejkolwiek spisanej przysięgi. Quinn, Skrzydła Demacia, i Poppy, Strażniczka Młota, patrolują odpowiednio granice królestwa i jego mity — jedna poluje na zagrożenia spoza mapy, druga strzeże legendy, w którą niewielu wciąż wierzy, że chodzi wśród nich.

Nawet wśród Demacia wyjątków, wyjątki nie zgadzają się ze sobą. Galio, kamienny strażnik stworzony ze starej magii, by walczyć ze starą magią, jest sprzecznością, której królestwo woli nie analizować zbyt dokładnie. Morgana i sędzia Kayle niegdyś stały po tej samej stronie, zanim rozdzieliły się w sporze o to, ile może kosztować sprawiedliwość, i żadna z nich w pełni nie wybaczyła tego drugiej. Fiora rozstrzyga własne spory poprzez formalny rytuał pojedynku, podczas gdy Vayne odpowiada na swoje sama, nocą, ze znacznie mniejszą ceremonią. Nic z tego nie pojawia się na posągach. Demacia spaja nie brak magii, lecz długa, niełatwa zgoda co do tego, ile z niej królestwo może sobie pozwolić dostrzegać.