Demacia

Standbeelden in dit hele koninkrijk vieren discipline, eer en een wet die gelijkelijk op elke burger wordt toegepast, en toch brengt de eigen geschiedenis steeds weer juist dat ene voort waarvoor die wet is gemaakt om uit te sluiten. De heersende doctrine van Demacia’s behandelt magie als een onvoorspelbaar gevaar, iets dat geregistreerd, ingeperkt of volledig verdreven moet worden, gehandhaafd door soldaten die het bevel erachter zelden in twijfel trekken.

Garen, bekend als de Might of Demacia, is die doctrine met een gezicht: onwrikbaar, fysiek overweldigend, op zijn gemak met een zwaard omdat een zwaard geen ongemakkelijke vragen stelt. Zijn zus Lux, de Lady of Luminosity, groeide op terwijl ze een gave voor lichtmagie verborg binnen het ene huishouden dat haar er het meest waarschijnlijk voor zou straffen, en diende de kroon terwijl ze dat deel van zichzelf verborgen hield waarvoor de kroon juist bestaat om te vrezen. Sylas, de Unshackled, werd opgevoed aan de andere kant van diezelfde angst — als jongen opgesloten voor een kracht die hij nooit had gekozen, ontsnapte hij om Demacia’s eigen methoden van controle tegen zichzelf te keren.

De meer orthodoxe figuren van het koninkrijk dragen de idealen ervan voort zonder die wrijving. Jarvan IV, de Exemplar of Demacia, leidt met dezelfde code die hij van elke soldaat onder zich eist. Xin Zhao, de Seneschal of Demacia, bewaakt de koninklijke lijn uit een schuld die hij als onbetaald beschouwt, eerder dan uit welke geschreven eed dan ook. Quinn, Demacia’s Wings, en Poppy, Keeper of the Hammer, patrouilleren respectievelijk langs de grenzen van het koninkrijk en door zijn mythen, de een jaagt op dreigingen van buiten de kaart, de ander bewaakt een legende waarvan weinigen nog geloven dat die onder hen wandelt.

Zelfs onder Demacia’s uitzonderingen zijn de uitzonderingen het onderling oneens. Galio, een stenen bewaker gemaakt van oude magie om oude magie te bestrijden, is een contradictie die het koninkrijk liever niet te nauwkeurig onderzoekt. Morgana en de rechter Kayle stonden ooit aan dezelfde kant voordat ze verdeeld raakten over wat gerechtigheid mocht kosten, en geen van beiden heeft de ander dat volledig vergeven. Fiora beslecht haar eigen geschillen via het formele ritueel van het duel, terwijl Vayne de hare alleen oplost, 's nachts, met aanzienlijk minder ceremonie. Niets daarvan staat op de standbeelden. Wat Demacia bijeenhoudt is niet de afwezigheid van magie, maar een langdurige, ongemakkelijke overeenkomst over hoeveel ervan het koninkrijk zich kan permitteren op te merken.