Galio

Przez większość czasu Galio jest po prostu kamieniem. Stoi na straży przed Demacia, kolos wzniesiony pokolenia temu jako ochrona przed wrogą magią, i potrafi trwać w tej pozie — nieruchomo, w ciszy — przez dziesięciolecia, zanim cokolwiek się zmieni. Zmienia to magia: przypływ wrogiej mocy w pobliżu murów to jedyna rzecz, która niezawodnie go budzi.

Gdy już się obudzi, Galio nie marnuje okazji. Rzuca się w walkę z czymś na kształt ulgi, świadom, że królestwo zbudowane na prawie i honorze rzadko ma okazję zobaczyć w ruchu jednego ze swoich najstarszych strażników. Zwycięstwo, gdy przychodzi, niesie ze sobą koszt, którego nie może uniknąć: ta sama magia, którą miażdży, by chronić Demacia, jest tym, co przywraca mu ruch, więc każdy triumf wypala iskrę, która utrzymuje go aktywnym. Zwycięstwo ponownie go usypia.

W walce ta sprzeczność objawia się w wyczuciu czasu. Jego pasywna, Colossal Smash, ładuje podstawowe ataki dodatkowymi obrażeniami magicznymi w odstępach, nagradzając cierpliwość ponad ciągłą presję. Winds of War wysyła parę podmuchów wiatru, które zbiegają się w tornado i karzą każdego, kto stanie między nimi, natomiast Shield of Durand każe mu zwolnić i przygotować się, zanim wybuchnie tauntem. Justice Punch pozwala mu cofnąć się, a potem ruszyć do przodu i podrzucić pierwszego championa na swojej drodze, a jego ultimate, Hero’s Entrance, sprawia, że oznacza pozycję sojusznika, daje tarczę wszystkim w pobliżu, a chwilę później spada na to miejsce. Jako Tank i Mage podzielony między top lane i mid, Galio spędza większość starć, czekając na właściwy moment, zamiast wymuszać go na siłę — podobnie jak posąg, z którego został zbudowany.

Nieufność Demacia wobec magii jest dobrze udokumentowana wśród jej własnych championów, od zaczarowanej zbroi Garena po niespokojną relację Lux z jej własnymi darami, a istnienie Galio jest najstarszą odpowiedzią królestwa na ten sam lęk: zbudować coś, by zwalczać ogień ogniem, a potem pozwolić temu spać, aż znów będzie potrzebne.