The Void

The Void medeniyetler kurmaz; ayakta duranları tüketir. Gerçekliğin sınırlarının ötesinde, bu açlık dolu yokluk, dikkatsiz büyünün açtığı yarıklardan Runeterra'ya sızar ve ondan çıkan her şey yönetmek için değil, silmek için vardır. Ne bir başkenti, ne söz edilecek bir tarihi, ne de bunları edinmeye bir ilgisi vardır.

Yaratıkları kaba kategorilere ayrılır; her biri yok etmenin farklı bir yöntemini sergiler:

• Yüzey dünyası için tasarlanmış avcılar — Kha’Zix, Boşluk Yağmacısı, ve Rek’Sai, Void Kazıcısı, her öldürmeyi bir sonrakinin dersi sayan bir verimlilikle avlanıp uyum sağlıyor ve hayatta kaldıkları sürece daha da tehlikeli hale geliyor.
• Ağzı olan saf büyüklük — Cho’Gath, Voidun Dehşeti, ve Kog’Maw, Uçurumun Ağzı, Voidun amacını en basit biçimine indirgiyor: sınırsız ve görünürde sonu olmayan tüketim.
• Yutmeden önce inceleyen zekâlar — Vel’Koz, Void'in Gözü ve Malzahar, Void'in Peygamberi, Runeterra'yı kataloğa geçirilecek bir konu ve yayılacak bir mesaj olarak görür; her biri saf açlığın genelde olmadığı bir sabırla hareket eder.
• Void'in içinden ele geçirdikleri — Kai’Sa, Void'in Kızı ve Kassadin, Void Yürüyüşçüsü; ikisi de sıradan insanlar olarak girdi ve değişmiş olarak döndü, yaşadıkları yerden ne kadar uzaklaşırlarsa uzaklaşsınlar tam olarak sıyıramadıkları biçimlerde onun etkisini taşıyorlar.

Hepsinden yukarıda Bel’Veth, Void'in İmparatoriçesi durur; yükselişi bu dağınık açlıkları tek bir iradeye daha yakın bir şeye dönüştüren bir hükümdar. Daha önceki istilalar gerçeklikteki izole yaralar gibi hissedilirken onun varlığı, Void'in iştah kadar yön de verebileceğini gösteriyor; bu da diğer her istilanın nasıl okunması gerektiğini değiştiren bir kayma.

Bunların hiçbiri müzakereye yer bırakmıyor. Runeterra'nın başka yerlerindeki her hizip ve ulusla akıl yürütülebilir, pazarlık yapılabilir ya da sonuna kadar savaşılabilir; Void bu seçeneklerin hiçbirini sunmaz, sadece bir açık bulduğu her yerde aynı sonucu tekrarlar ve ilk deneme başarısız olursa bir sonrakini bekleyecek kadar sabırlıdır.