The Void

The Void nie buduje cywilizacji; pochłania te, które już stoją. Poza krawędziami rzeczywistości ta głodna nieobecność napiera na Runeterra przez szczeliny rozdzierane nieostrożną magią, a wszystko, co się z niej wyłania, istnieje po to, by wymazywać, nie by rządzić. Nie ma stolicy, żadnej historii, o której warto wspomnieć, i żadnego interesu w zdobyciu którejkolwiek z nich.

Jej stworzenia dzielą się na ogólne kategorie, z których każda pokazuje inną metodę unicestwiania:

• Drapieżcy stworzeni dla świata powierzchni — Kha’Zix, Voidreaver, i Rek’Sai, Kopacz Voidu, polują i przystosowują się z efektywnością, która traktuje każde zabójstwo jako lekcję przed następnym, stając się tym groźniejsi, im dłużej przeżywają.
• Czysta skala obdarzona paszczą — Cho’Gath, Postrach Voidu, i Kog’Maw, Paszcza Otchłani, sprowadzają cel Voidu do jego najprostszej formy: konsumpcji bez granic i widocznego końca.
• Intelekty, które badają, zanim pożrą — Vel’Koz, Oko Voidu, i Malzahar, Prorok Voidu, traktują Runeterra jako obiekt do skatalogowania i przesłanie do rozpropagowania, każdy z cierpliwością, jakiej czysty głód zwykle nie ma.
• Ci, których Void pochłonął od środka — Kai’Sa, Córka Voidu, i Kassadin, Wędrowiec Voidu, oboje weszli jako zwykli ludzie i wrócili odmienieni, nosząc jego wpływ w sposób, którego żadne z nich w pełni się nie pozbyło, niezależnie od tego, jak daleko podróżują od miejsca, w którym to się stało.

Ponad nimi wszystkimi stoi Bel’Veth, Cesarzowa Voidu, władczyni, której wyniesienie przekształciło te rozproszone głody w coś bliższego jednej woli. Tam, gdzie wcześniejsze inkursje przypominały pojedyncze rany w rzeczywistości, jej obecność sugeruje, że Void potrafi zarówno kierunkować, jak i pożerać — zmiana, która wpływa na to, jak należy odczytywać każdą inną inkursję.

Nic z tego nie pozostawia miejsca na negocjacje. Z każdą frakcją i nacją gdzie indziej w Runeterra można się dogadać, targować lub walczyć do zatrzymania; Void nie oferuje żadnej z tych opcji, tylko ten sam rezultat powtarzany wszędzie, gdzie znajdzie otwarcie, wystarczająco cierpliwy, by poczekać na następne, jeśli pierwsza próba się nie powiedzie.