Kog'Maw

Kog’Maw kwam niet zozeer in de wereld terecht, maar werd eruit verdreven. Het kwam voort uit een wegkwijnende Void-invasie in de woestenij van Icathia, een geboorte die het achterliet met een bijtende, altijd open mond en nauwelijks enig idee van wat alles om hem heen eigenlijk was. Zijn oplossing voor dat onwetende bestaan is simpel: knagen en kwijlen op alles wat het tegenkomt, en elk object en elk wezen behandelen als iets dat geproefd moet worden voordat het begrepen kan worden.

Niets hiervan maakt Kog’Maw echt kwaadaardig. Waar Kha’Zix jaagt met berekening en Kassadin jaagt uit verdriet, volgt Kog’Maw simpelweg zijn nieuwsgierigheid waar die ook leidt, en zijn naïviteit is juist gevaarlijk omdat het nooit met duidelijke vijandigheid aankomt. Een voedervlaag van Kog’Maw ontstaat niet uit honger of haat; het is gewoon wat er gebeurt wanneer grenzeloze nieuwsgierigheid iets nieuws tegenkomt en, voor zover Kog’Maw betreft, eetbaars. Wie in de buurt staat wanneer die nieuwsgierigheid de overhand krijgt, heeft zelden tijd om uit te leggen dat hij of zij toch echt geen voedsel was.

Zijn vaardigheden zijn gebouwd op bereik in plaats van subtiliteit. Caustic Spittle corrodeert de armor en magic resist van een doelwit en versnelt tegelijk Kog’Maw’s eigen aanvallen. Bio-Arcane Barrage verlengt zijn aanvalsbereik en voegt bij elke treffer een deel van het maximale health van het doelwit toe als bonus damage, waardoor het veel grotere wezens kan bedreigen dan zijn formaat doet vermoeden. Void Ooze laat een vertragend spoor achter een corrosief projectiel achter, en Living Artillery, zijn ultimate, vuurt vanaf een werkelijk enorme afstand en treft harder tegen vijanden die al weinig health hebben. Zelfs de dood stopt het niet volledig: de passive, Icathian Surprise, laat Kog’Maw vier seconden na zijn dood exploderen, een laatste nieuwsgierige, onbezonnen daad gericht op wie nog dicht genoeg in de buurt staat om het te voelen. Zelfs in de dood kan het niet nalaten te ontdekken wat er daarna gebeurt.