Amumu

Niemand vertelt een Amumu-verhaal tweemaal hetzelfde, en dat is eigenlijk precies de bedoeling. Er wordt gezegd dat hij een eenzame, treurige figuur is uit het oude Shurima, die de wereld doorkruist op zoek naar één enkele vriend, hoewel vriendschap het enige is dat hij door zijn vloek nooit mag behouden.

De vloek werkt via contact: zijn aanraking brengt de dood, zijn genegenheid brengt verderf, en dus eindigt elke poging tot toenadering zoals het altijd eindigt. Wie beweert hem echt gezien te hebben, beschrijft iets dat meer op een klein, ingewikkeld lijk lijkt dan op een persoon, dat verbanden meesleept die nooit lijken los te raken. Bandage Toss trekt hem naar wat hij ook heeft gemarkeerd en verdooft het bij aankomst, en Despair onttrekt simpelweg door zijn aanwezigheid gezondheid aan alles in de buurt, en ververst dezelfde blijvende Curse die zijn basisaanvallen toepassen. Tantrum laat hem permanent een deel van de inkomende fysieke schade afschudden en naar buiten terugkaatsen, waarbij elke treffer tegen hem de wachttijd verkort voordat hij het weer kan doen, terwijl Curse of the Sad Mummy een hele groep vastbindt in dezelfde verbanden die hem kenmerken, alsof eenzaamheid zelf besmettelijk was en iedereen in de buurt net deel was geworden van zijn verhaal, of ze dat nu wilden of niet.

Generaties van navertellingen, liederen en folklore hebben zich op het oorspronkelijke verhaal gestapeld tot het scheiden van feit en verzinsel niet echt meer mogelijk is, wat past bij een figuur wiens hele aard is gebouwd op dingen waar niemand dicht genoeg bij kan komen om ze te verifiëren. Hij deelt die oorsprong met het begraven rijk van Shurima, zelf half legende en half geschiedenis, en met mede-Shurimaanse figuren zoals Azir en Akshan, wier eigen verhalen net zo verweven zijn met hetzelfde zand, elk een ander soort halve waarheid die de woestijn al heel lang begraven houdt.