Locke

Corvin Locke şeytan kovuculuğu bir çağrı olarak seçmedi, daha çok miras aldı. Gizlilik ve kendini haklı çıkarma içinde yoğrulmuş Demacian okültistleri arasında büyüdü; yetişkinlerin, başkaları adına savaştıklarını iddia ettikleri karanlık hakkında yalan söylemelerini izleyerek büyüdü. O haneyi geride bıraktıktan sonra bile içindeki gizli çürümeyi izleme alışkanlığı onu hiç terk etmedi. Bu yetiştirilme tarzı ona rahatsız edici bir sonuç bıraktı: şeytanlar insanların en kötü yanlarını yaratmaz, yalnızca zaten orada olana karşılık verir.

Locke'un bu gerçekle yüzleşince verdiği yanıt sert ve tekrarlıdır: dünya bunu isteyip istemediğine bakmadan, alttaki çürümüşlüğü ruh ruh açığa çıkar ve dünyayı biraz daha dürüst hale getir. Bu görevi, incelikten çok çatışmaya uygun araçlarla yerine getirir.

• Silver Stake — saldırıları ölüme yakın düşmanlara karşı daha sert ısırır, sabırdan çok amansız baskıyı ödüllendirir.
• Ritual Nails — fırlatılan Soul Nails, Locke'un daha sonra bonus hasar için tüketebileceği hedefleri işaretler.
• Soul Ignition — kendine ceza veren bir Saldırı Hızı ve Hareket Hızı patlaması; karşılığında önce canından götürür, sonra bir kısmını zamanla geri öder.
• Ashen Pursuit — atılıma dönüşen bir ışınlanma; kimse hazırlanamadan mesafeyi kapatmasını sağlar.
• Purgatory — zayıflamış düşmanları doğrudan infaz edebilen ve mühürlediği her şampiyon için güçlenen bağlayıcı bir eser.

Artık tek bir ulusa ait değil; onu büyüten ve aynı nefeste ona yalan söyleyen krallık yerine Runeterra'da başıboş dolaşıyor. Diğer gezginler de Aatrox'tan Bard'a kadar en az onun kadar az şeye bağlı; her biri bir tahtın otoritesinden kopmuş durumda. Locke için bu mesafe her şey demek — Demacia'nın doğru anlayışından ne kadar uzaklaşırsa, kendi yasak ayinleri ona o kadar netleşiyor. Bu yaşamak için yalnız bir yol, ama Locke bu alışverişle barışmış görünüyor.