Obserwatorzy na Szwie
Magia Ionia nigdy nie była kwestią prostego rzucania zaklęć; pochodzi z przepuszczalnej granicy między światem fizycznym a królestwem duchów, a ta granica wymaga opieki. Kinkou Order istnieje dokładnie dla tego zadania, działając z cienia, by szew między dwoma światami nie rozdarł się bardziej, niż już rozdarły go wieki wojny. Jej członkowie odpowiadają przed samą równowagą, a nie przed jakąkolwiek wioską, świątynią czy pretendentem do władzy.
Ta misja stawia zakon w konflikcie z niemal wszystkimi, w tym z innymi Ionianami. Równowaga to nie to samo co pokój, a zakon przysięgły chronić równowagę nie może po prostu wybierać strony, ilekroć konflikt grozi jej zakłóceniem, nawet gdy wybranie strony byłoby łatwiejsze i przysporzyłoby mu więcej przyjaciół.
Kraina, która utrudnia równowagę
Bohaterowie Ionia pokazują, dlaczego ta równowaga jest warta obrony i dlaczego wciąż się wymyka. Karma, Oświecona, oraz Hwei, Wizjoner, reprezentują dwa bardzo różne stosunki z wewnętrzną jasnością — jedno opanowane i przewodzące, drugie wciąż zmagające się z tym, ile kosztują go własne wizje. Kayn, Żniwiarz Cienia, ucieleśnia najbezpośredniej główne niebezpieczeństwo zakonu: broń, którą należy władać z powściągliwością, na zawsze o jeden impulsywny wybór od pochłonięcia tego, kto ją nosi.
Lee Sin, Ślepy Mnich, oraz Irelia, Tancerka Ostrzy, walczą z dyscypliną, która wygląda na duchową równie mocno co na wojskową, podczas gdy Akali, Zbuntowana Zabójczyni, pokazuje, co się dzieje, gdy ktoś decyduje, że dyscyplina powinna odpowiadać przed sumieniem, a nie przed statutem jakiegokolwiek zakonu. Nawet Kennen, Serce Burzy, kanalizuje furię ducha w sposób, od którego zależy cały cel Kinkou: współistnienie duchów i śmiertelników bez zdominowania jednych przez drugich.
Na tle ojczyzny tak duchowo niestabilnej, obserwowanie z cienia zamiast rządzenia z tronu jest mniej wyborem strategicznym, a bardziej jedyną pozycją dość stabilną, by się na niej utrzymać.