Sion

Noxus'un Ölmesine İzin Vermediği Kahraman

Sion efsanesini eski usulde kazandı: bir Demacian hükümdarını kendi elleriyle boğarak, Noxus adına — gücü tek ölçüt sayan bir imparatorluk. Ölüm hikâyenin sonu olmalıydı. Ama Noxus bu kalibrede bir kahramanı dinlendirmeye yanaşmadı ve onu imparatorluğa yeniden hizmet etmesi için geri sürükledi — bu kez ortada konuşulacak bir beden bile yoktu.

Zırhın Ardında Ne Kaldı

Dönen Sion, Noxus’un hatırladığı adam değil. Katliamı artık dostu düşmandan ayırmıyor ve çürüyen gövdesine kilitlenen kaba plakalar, onu korumaktan çok kalanını bir arada tutmaya yarıyor. Baltasının savuruşları arasında, bir zamanlar kim olduğunu hatırlamaya çalışıyor; ancak savaş kahramanı ile Noxus’un dirilttiği silah artık tam olarak aynı şey değil.

Bu istikrarsızlık dövüşüne doğrudan yansıyor. Decimating Smash sabır ödüllendiriyor; yeterince uzun tutulursa düşmanları geri iten bir savuruşu şarj etmesine izin veriyor. Soul Furnace, istediğinde patlatabileceği bir kalkan veriyor ve kalkan aktifken alınan her öldürme, maksimum canını kalıcı olarak şişiriyor — ölüm üzerine kurulu, huzursuz edici bir büyüme ritüeli. Roar of the Slayer, zırh sıyırıyor ve vurduğu şeyi yavaşlatıyor; Unstoppable Onslaught ise onu tek bir yöne doğru hızla sürüklüyor ve ne kadar uzun şarj ederse o kadar hız kazanıyor. Ölmek bile onu tamamen durdurmuyor: pasifi Glory in Death, öldürüldükten sonra kısa süreliğine yeniden canlanmasını sağlıyor; hızla vuruyor ve bedeni tamamen pes edene kadar verdiği hasardan can çalıyor. Bu, ne hale geldiğinin en net ifadesi — hâlâ savaşmakla çoktan ölmüş olmak arasındaki çizgiyi tanımayan bir asker. Hem Tank hem Fighter olarak sınıflandırılan Sion, üst koridor için tasarlanmış ve yaptığı her şey, diğer bazı bruiser’ların güvendiği öfke ya da enerji yerine Mana’dan besleniyor — aksi halde akılsız bir katil olan bu şeyde kalan tuhaf bir disiplin izi.