Noxus nie koronuje jednego władcy i nie oczekuje, że imperium się utrzyma. Jego rada rządząca, Trifarix, została zbudowana wokół trzech cech, które imperium zawsze ceniło w różnych proporcjach: wizji, siły i przebiegłości. Żaden tron, choćby najsilniejszy, nie mógłby przekonująco ucieleśnić wszystkich trzech sam z siebie, a Noxus dawno przestał udawać, że jeden może. Podział korony na trzy części był mniej kompromisem, a bardziej przyznaniem, jak imperium faktycznie funkcjonuje.
Siła
Darius, Ręka Noxusa, i Ambessa, Matriarchini Wojny, są najwyraźniejszymi argumentami imperium za siłą jako surową mocą, taką, która wygrywa bitwy od razu i nie potrzebuje komitetu, by to potwierdzić. Ich reputacje opierają się na wynikach, które armia może zobaczyć na własne oczy.
Przebiegłość
LeBlanc, Oszustka, i Katarina, Złowieszcze Ostrze, reprezentują przeciwny argument równie mocno: że ostrze w ciemności albo dobrze umieszczone kłamstwo wygrywa wojny, których sama armia nigdy by nie wygrała. Cassiopeia należy do tego samego grona, jej własny tytuł zbudowany jest wokół objęcia, a nie konfrontacji, co jest zupełnie innym rodzajem skracania dystansu.
Zakład Rady
Dzieląc władzę na trzy części zamiast jednej, Trifarix w istocie zakłada się, że Noxus jest silniejszy podzielony między rywali niż zjednoczony pod jedną ambitną ręką. Draven, Chwalebny Egzekutor, i Kled, Zrzędliwy Kawalerzysta, pokazują, ile miejsca ten zakład zostawia na indywidualne dążenie do chwały nawet poza samą radą, co dowodzi, że imperium nagradza wybitną siłę, gdziekolwiek się pojawi, zamiast kierować całą przez trzy stałe miejsca.
Czy ta struktura liczy się jako stabilność, czy jako trzy ambicje utrzymywane w permanentnym, niespokojnym napięciu, to pytanie, którego Noxus nigdy w pełni nie rozstrzygnął, a jego własna długa historia wewnętrznych zmagań sugeruje, że nigdy nie zamierza go rozstrzygnąć. Pojedynczy tron mógłby oferować czystszą odpowiedź, ale Noxus rzadko cenił czyste odpowiedzi ponad użyteczne.