Solari'nin kovduğu her inanç basitçe yok olmadı. Lunari, Mount Targon’un güneşe tapanları onu yozlaşma ilan ettikten çok sonra bile ayın eski gücünü canlı tuttu; tapınaklarda değil gizlenerek hayatta kaldı, hâlâ neye inandıkları ve bu inancı kime emanet ettikleri konusunda sessiz kalmak için her türlü sebebi olan insanlar tarafından aktarıldı.
Diana, bu gizli inancı bugüne bağlayan en net ipliktir. Bir zamanlar ona kardeş diyebilecek olan düzenin kendisi tarafından doğuştan Ay'ın Küstahlığı olarak işaretlenen Diana, Lunari’nin zulmünü uzak bir efsane olarak değil kişisel bir tarih olarak taşır ve ister onu hâlâ paylaşan başkalarını bulsun ister bulmasın, süregelen meydan okuması eski inancın tamamen silinmesini engeller.
Aphelios, İnançlıların Silahı olarak tanımlanır; bu, gün ışığında tapınacak kadar kendinden emin bir dinden ziyade yeraltında hâlâ hayatta kalan bir dine çok daha uygun bir adanmışlığı düşündürür. Solari, doktrinini açıkça cisimleştirmek için yaratılmış bir şampiyon olarak Leona'ya sahipken, Lunari’nin halkın gözü önünde duran eşdeğer bir figürü yoktur; yalnızca ayın takipçilerinin dağdan asla tamamen kaybolmadığını gösteren daha sessiz işaretler ve daha eski isimler vardır.
Targon’un diğer şampiyonları bu özel çatışmanın dışında bir yerde var; bu çatışmada taraf tutmaktan çok kozmik bir boyuta sahipler. Aurelion Sol, Targon’un güneş-ay anlaşmazlığından daha eski hırslara yanıt verir ve Yıldız Çocuk Soraka, hangi inançla yetiştirilmiş olurlarsa olsunlar ya da dağın hangi tarafını tutarlarsa tutsunlar herkese hizmet eden bir şifa sunar. Tarafsızlıkları yalnızca tezatı keskinleştirir: kozmik güçle dolu bir dağda bile, ayı açıkça takip etme alanı neredeyse tamamen hatıralara ve Diana gibi bundan fazlası için savaşmaya istekli birkaç kişiye ait. Lunari’nin tapınaklar ve açık ibadet konusunda eksik kaldığı şeyi, Solari meseleyi ne kadar kesin bir şekilde kapandı sanırsa sansın, nesiller boyunca basitçe yok olmayı reddederek şimdiye kadar telafi ettiler.