Jax

Alaycılık genelde bir silah değildir ama Jax onu, eline geçen tuhaf şekilli silahı kullandığı rahatlıkla kullanır. Doğru dürüst hatırlandığında, Icathia'nın bilinen son silah ustası olarak anılır — artık ziyaret etmeye değer hiçbir hali kalmamış bir yerin.

Icathia’nın çöküşü kendi kendine açtığı bir yaraydı: halkı anlamadığı bir güce uzandı ve Void'in içeri akmasına bir yol açtı. Jax ve o hatadan sağ kurtulan birkaç kişi, sonrasında dünyadan geriye kalan ne varsa korumak için sessiz bir yemin etti; bu söz onu, tek bir ömrün izin vermesi gerekenden çok daha uzun süredir ayakta tutuyor.

Runeterra genelinde büyü yeniden yükseliyor ve onunla birlikte Icathia'nın bir zamanlar serbest bıraktığı eski tehdit de yeniden kıpırdanıyor. Jax bunu bir acil durumdan çok, insanları sınama bahanesi olarak görüyor. Dünyayı, memleketinin ışığından geriye kalan son parçayı taşıyarak dolaşıyor ve karşılaştığı her savaşçıyı tek bir basit soruyla ölçüyor: iş ciddiye bindiğinde onun yanında durabilecek kadar güçlüler mi?

Dövüş tarzı tam da bu tür bir özgüveni ödüllendiriyor. Relentless Assault her ardışık vuruşta Saldırı Hızı kazandırıyor, Leap Strike herhangi bir birime — dosta da düşmana da — mesafeyi kapatıyor ve Empower bir sonraki vuruşuna ekstra güç yüklüyor. Counter Strike, üst üste gelen saldırıları savuşturup etrafındaki herkesi sersemletmesini sağlıyor; ultimate'i Grandmaster-at-Arms ise her üçüncü vuruşa bonus büyü hasarı eklerken dövüşün ortasında kararlılığını da pekiştiriyor. Bu kit, kendi dünyasının sonunu çoktan atlatmış ve artık kendini tutmak için pek bir neden görmeyen biri için tasarlanmış.

Jax, enerji ya da öfke yerine mana harcayan bir top lane dövüşçüsü olarak oynanıyor; bu da bir silah ustası için, geleneklere sabrı olmayan birine tuhaf bir uyum. Büyülerini beslemek için kullandığı şeyle gerçekte nasıl dövüştüğü — yani saf ardışık vuruş saldırganlığıyla — arasındaki bu uyumsuzluk, ona hazırlanmayı bu kadar zorlaştıran şeylerden biri.