Lillia

Er zijn weinig kampioenen in Ionia die moeilijker te spotten zijn dan Lillia. Het feeënhertje houdt zich schuil langs de boomgrens en observeert stervelingen van een afstand in plaats van ze direct te benaderen; hun onvoorspelbare aard fascineert haar net zozeer als dat die haar onrustig maakt. Ze verstopt zich niet uit kwaadwilligheid, alleen uit nervositeit — een klein, snel schrikachtig wezen dat moed verzamelt om er voor iemand toe te doen.

Wat haar uiteindelijk uit de schaduwen lokt, is een verbroken verbinding. De paden die ooit de dromen van mensen naar de eeuwenoude Dromenboom droegen, zijn stil geworden, en Lillia heeft het op zich genomen om uit te zoeken waarom. Ze draagt nu een tak doordrenkt met oude magie en gebruikt die om dromen op te sporen die niemand nog heeft durven dromen — hoop en verborgen wensen die onder angst en gewoonte begraven liggen. Elk exemplaar dat ze ontdekt, laat haar een stukje verder bloeien en laat de eigenaar ervan iets vrijer ademen. Het is geen zoektocht die ze kan haasten, en ze probeert dat ook niet.

In de strijd krijgt datzelfde idee van naar buiten lokken wat begraven is een scherpere vorm. Haar passieve vaardigheid, Dream-Laden Bough, markeert iedereen die ze raakt met slepende, uitgesponnen schade, terwijl Blooming Blows en de langzaam voortrollende Swirlseed tegenstanders op afstand afmatten en belemmeren. Haar ultieme vaardigheid, Lilting Lullaby, verzamelt elke vijand die al door Dream Dust is aangeraakt en trekt hen richting slaap — een lot dat hen extra kost zodra ze weer wakker worden gedwongen. Als vecht-magiër gebouwd voor zowel de top lane als de mid lane kan ze zich in een gevecht storten zonder ooit haar voorzichtige, over-de-schouder-kijkende scherpte te verliezen.

Ionia heeft al geen gebrek aan magiërs gevormd door heel verschillende verhoudingen tot macht. Ahri jaagt met de hare, Akali beheerst de hare met volledige discipline, en beiden bewandelen dezelfde bossen waarin Lillia zo haar best doet om niet gezien te worden. Tegen die achtergrond valt Lillia’s stuntelige, verontschuldigende vorm van magie juist op omdat ze zo weinig vraagt van de mensen die ze zou moeten helpen, genesteld als ze is in Ionia‘s bredere spirituele landschap.