Fiddlesticks

Er is iets wakker geworden in Runeterra. Het is oud, en het heeft er geen belang bij om begrepen te worden.

Fiddlesticks behoort niet toe aan een natie zoals de meeste champions dat doen; het sluipt langs de randen van de sterfelijke samenleving, door heel Runeterra zelf, en drijft naar plekken die doordrenkt zijn van paranoia, want paranoia is waar het van leeft. Het draagt een gekartelde scythe, evenzeer bijeengehouden als gebouwd, en het oogst angst zoals andere wezens gewassen oogsten.

Degenen die een ontmoeting met het wezen overleven, komen er zelden ongeschonden vanaf; degenen die ongelukkig genoeg zijn om het te overleven, houden er een gebroken geest aan over in plaats van een verhaal dat het vertellen waard is. Het kondigt zichzelf aan, wanneer het de moeite neemt zich überhaupt aan te kondigen, via het geluid van een kraaienroep of een halfmenselijke gedaante die aan de rand van het gezichtsveld wordt opgemerkt.

Zijn abilities dragen diezelfde stille dreiging de strijd in. A Harmless Scarecrow, zijn passive, vervangt zijn trinket door vogelverschrikkerbeelden, een klein, verontrustend detail dat past bij een wezen dat volledig uit vermomming is opgebouwd. Terrify treft een verborgen of gekozen vijand met angst, waardoor die op de vlucht slaat. Bountiful Harvest onttrekt levenskracht aan iedereen in de buurt voordat het afsluit met een uitbarsting van execute-schade. Reap slaat toe in een gebied, vertraagt iedereen die het raakt en silenceert iedereen die in het midden wordt geraakt. Zijn ultimate, Crowstorm, omringt hem met een zwerm kraaien die elke vijand in het gebied verscheuren. Niets aan Fiddlesticks nodigt uit tot een simpele verklaring. Anders dan bij de meeste champions zijn er geen veldnotities over hoe bondgenoten of vijanden hem in een gevecht zouden moeten benaderen — een afwezigheid die past bij iets waarvan de hele aard zich verzet tegen bestudering of vastpinnen. Geen factie claimt hem, geen verslag verklaart waar hij vandaan komt, en geen patroon voorspelt betrouwbaar waar hij de volgende keer opduikt. Hij keert simpelweg terug, telkens weer, wanneer angst ergens nieuw de tijd heeft gehad om te groeien, en verdwijnt even volledig zodra hij zich heeft gevoed.