Milio

Milio jest młody, nawet jak na standardy ludzi, którzy jeszcze nie odkryli, co potrafią. Wyróżnia go kojący ogień — odmiana aksjomatu ognia, która, o ile ktokolwiek w jego rodzinie wiedział, po prostu nie istniała, dopóki nie odnalazł jej sam.

To odkrycie ma znaczenie ze względu na to, co jego rodzina już straciła. Wygnany i pragnący to odwrócić, Milio widzi drogę powrotu przez Yun Tal — tę samą, którą niegdyś kroczyła przed nim jego babcia. To ogromny ciężar jak na chłopca w jego wieku, ale i tak niósł go przez dżunglę, aż z domu do odległej stolicy, Ixaocan.

Przybywa tam gotów stanąć przed Vidalionem i przedstawić swoją sprawę, by dołączyć do Yun Tal, choć jeszcze nie ma pojęcia, czego tak naprawdę będzie od niego wymagać próba. W walce to samo ciepło towarzyszy mu wszędzie. Przytulne Ognisko leczy i zwiększa zasięg każdego, kto stoi w jego wnętrzu, Ciepłe Uściski dają tarczę i przyspieszają sojusznika w tarapatach, a Tchnienie Życia, jego umiejętność ostateczna, zdejmuje efekty kontroli tłumu i jednocześnie leczy całą drużynę. Rozpaleni!, jego pasywka, zamienia każdy z tych dotyków w małą eksplozję dodatkowych obrażeń przy następnym ataku sojusznika — łagodnie, dopóki nagle nie przestaje. Jako support, który równie łatwo poradzi sobie na mid lane, Milio wnosi to samo ciepło tam, gdzie drużyna potrzebuje go najbardziej, ukształtowany przez szersze tradycje żywiołów Ixtal, te same, z których czerpią inni utalentowani, jak Malphite, na zupełnie różne sposoby. Sam Ixtal pozostaje w dużej mierze ukryty przed resztą Runeterra — odizolowany naród w dżungli, pilnie strzegący własnej mistrzostwa żywiołów, a podróż Milio ku Ixaocan jest sama w sobie małym przełamaniem tego instynktu pozostawania niewidocznym. Mana zasila każdy jego gest, roztrwaniana swobodnie przez chłopca, który jeszcze nie nauczył się niczego oszczędzać, ciepła włącznie. Inni utalentowani z Ixtal, którzy odnaleźli swoją moc na zupełnie różnych drogach, od Neeko do Rengara, dzielą z nim rodzimy region, ale niewiele poza tym.