Lulu

Lulu vraagt geen toestemming voordat ze de regels om haar heen herschrijft. De yordle-magiër behandelt de grenzen van de fysieke wereld eerder als een suggestie dan als een wet, en buigt ze om tot droomachtige vormen met hulp van haar feeënmetgezel Pix, die haar overal volgt waar ze zwerft. Waar de meeste mensen gevaar zien in dat soort ongecontroleerde magie, ziet Lulu een kans die niemand anders lijkt te willen grijpen. Ze heeft nooit veel reden gezien om zichzelf uit te leggen aan mensen die de uitleg toch niet zouden begrijpen.

Die overtuiging — dat een vleugje betovering de wereld goed doet in plaats van kwaad — komt direct terug in de manier waarop ze vecht. Haar passive, Pix, Faerie Companion, vuurt bij elke aanval van Lulu zelf homing-bolts af, al kunnen scherpe vijanden ze onderscheppen voordat ze inslaan. Glitterlance laat Pix en Lulu bijpassende bolts afvuren die alles vertragen wat ze raken, terwijl Whimsy net zo makkelijk een bondgenoot kan versnellen als een vijand kan veranderen in een ongevaarlijk, uitvergroot beestje dat niet kan aanvallen of spreuken kan casten. Help, Pix! stuurt haar metgezel eropuit om een vriend te shielden of een vijand te treiteren in haar plaats, en Wild Growth, haar ultimate, kan een bondgenoot even enorm maken, nabije vijanden de lucht in gooien en daarbij een muur van bonus health uitdelen.

Lulu noemt Bandle City haar thuis, een geestenrijk dat toch al in en uit de sterfelijke wereld glipt zonder veel rekening te houden met ieders verwachtingen — passend terrein voor een magiër die hetzelfde doet met de realiteit zelf. Als support die net zo makkelijk de mid lane kan innemen, brengt ze diezelfde minachting voor vaste regels naar haar rol, samen met mede-yordles zoals Teemo en Tristana, die elk de grilligheid van Bandle City naar heel verschillende doelen buigen. Mana drijft het allemaal aan, maar de werkelijke limiet aan wat Lulu zal proberen lijkt eerder verbeelding dan middelen.