Bandle City

Mapy nie są zgodne co do tego, gdzie leży Bandle City, i właśnie w tym tkwi sedno. Ojczyzna yordlów istnieje pół kroku poza światem fizycznym, dryfując do Runeterra przez szczeliny, które otwierają się bez ostrzeżenia i zamykają równie szybko. Ktokolwiek tam zabłądzi, rzadko dwa razy trafia na te same ścieżki, a ktokolwiek się stamtąd wydostanie, często ma trudność z wyjaśnieniem tego, co widział — o ile w ogóle potrafi to wyjaśnić.

Yordle, które przemykają przez te szczeliny, niosą ze sobą sprzeczności swojego królestwa. Lulu, Fae Sorceress, traktuje rzeczywistość jako coś na tyle miękkiego, by przekształcać to według kaprysu, naginając rozmiar i kształt wokół siebie i swojej towarzyszki, jakby fizyka była jedynie sugestią, a nie regułą. Yuumi, Magical Cat, odchodzi jeszcze dalej od swoich korzeni, wiążąc się z wybranym partnerem, a nie z jakimkolwiek stałym terytorium, zadowolona, że to ktoś inny decyduje, gdzie ta dwójka trafi następnym razem. Obie sugerują ojczyznę mniej zainteresowaną granicami niż kaprysem, taką, która nigdy do końca nie zdecydowała, jakie powinny być jej własne zasady.

Nie każdy eksport jest łagodny. Veigar, Tiny Master of Evil, odwrócił się od tej samej figlarnej magii i zamiast tego wybrał opanowanie mrocznej mocy, dowodząc, że rozmiar nie ma nic wspólnego z groźnością — liczy się tylko ambicja. Rumble, Mechanized Menace, odpowiada na protekcjonalność świata wobec yordlów spawaną zbroją i krótkim lontem, a nie czarami — mechaniczny odszczepieniec wśród słynącego z magii ludu, który nigdy specjalnie nie przejmował się tym, czy pasuje do schematu.

Inni niosą instynkty Bandle City na zewnątrz, w wojnę i dzicz. Tristana, yordleńska strzelczyni, wcześnie opuściła dom, by gonić walkę, o której mówiono jej, że jest na nią za mała, i nigdy nie spojrzała wstecz, gdy ją odnalazła. Teemo, zwiadowca, oraz Corki, śmiały bombardier, obaj zamienili yordleńską ciekawość w karierę spędzoną na zwiadowaniu i lataniu przez terytoria, które pochłonęłyby kogoś dwa razy większego, traktując rozmiar jako przeszkodę, a nie ograniczenie.

Tych postaci nie łączy jedna cecha, lecz wspólne pochodzenie, które nigdy nie wyjaśnia się do końca. Bandle City nie eksportuje żołnierzy ani uczonych tak, jak robią to większe nacje; eksportuje jednostki, które pokierowały jego dziwnością w skrajnie różnych kierunkach, a potem wyruszyły szukać wystarczająco dużego świata, by tę dziwność wystawić na próbę.