Qiyana

Dat ze als laatste in de rij staat, heeft Qiyana er nooit van weerhouden zich te gedragen alsof ze al op de troon zit.

Ixaocan, de junglestad in het hart van Ixtal — een junglenatie die zich verborgen houdt voor de rest van Runeterra terwijl ze zich meester maakt van elementaire magie — geeft zijn troon niet zomaar aan iedereen. De hoge zetel van de Yun Tal bereiken betekent alle verwanten die dichter in de lijn staan overleven, en Qiyana stond zelf meerdere plaatsen achter in die lijn. Dat heeft haar ambitie allerminst getemperd. Elk obstakel tussen haar en de macht ziet ze als iets dat verwijderd moet worden in plaats van onderhandeld, en haar beheersing van elementaire magie geeft haar de middelen om precies dat te doen.

Qiyana speelt als assassin op de mid lane en put uit mana om een kit aan te drijven die staat of valt met hoe goed ze het terrein om haar heen leest. Dat blijkt net zo goed uit hoe ze zich gedraagt als uit hoe ze vecht. Terrashape laat haar in positie dashen terwijl ze haar wapen betovert met welk element ze ook maar van de nabije grond claimt, waardoor elke aanval en ability die volgt wordt versterkt zolang de betovering standhoudt. Elemental Wrath verandert zijn bonuseffect om bij dat element te passen terwijl ze met haar wapen zwaait, en Audacity dasht haar op een vijand af om hen direct schade te doen, waarmee ze gaten dicht die een doelwit anders zouden laten ontsnappen. Supreme Display of Talent, haar ultimate, stuurt een schokgolf uit die elk element dat ze al heeft geplaatst tot ontploffing brengt, waardoor iedereen in de buurt wordt verdoofd en schade oploopt. Royal Privilege, haar passive, beloont de eerste treffer op elk doelwit met bonusschade — een kleine mechanische echo van een meisje dat vindt dat ze recht heeft op meer dan haar geboorteorde toelaat. Ze ziet zichzelf als Ixaocan’s grootste elementalist, en volgens haar eigen redenering zou dat alleen al een rijk waard moeten zijn, niet slechts een stad. Of Ixtal het daarmee eens is, is een heel andere vraag.