Malphite

Malphite was niet zozeer geboren als wel afgebroken. Hij begon als een dienaar-scherf van de Monolith, een buitenwereldse obelisk, met de taak om met zijn enorme elementaire kracht dat grotere wezen zo lang mogelijk intact te houden. Die ene taak faalde hij, en het kostte hem alles wat hij had gekend. Als tank die zowel de top lane als het midden van de jungle kan vasthouden, benadert hij elk gevecht zoals hij ooit zijn oude plicht benaderde — als iets om te doorstaan, niet om van te genieten.

Toen de Monolith uiteindelijk werd vernietigd, was Malphite het enige stuk dat nog overeind stond — een einde dat hij nooit had gepland en waar hij nog steeds niet volledig mee in het reine is. Wat hij overhoudt, is een lichaam van levende steen en een doel dat niets meer heeft om te dienen. De mensen van Runeterra komen hem zacht en eindeloos veranderlijk voor op manieren waarop zijn oude obelisk dat nooit was, en hij brengt veel van zijn tijd door met het simpelweg doorstaan van die mismatch, terwijl hij probeert te bedenken wat een scherf zonder geheel eigenlijk nu moet doen.

Zijn vechtstijl leest als een poging om orde op te leggen aan een wereld die die blijft weigeren. Ground Slam straft iedereen af die te dichtbij staat met een schokgolf die recht evenredig is met zijn eigen Armor, Seismic Shard trekt aan vijanden die afstand proberen te bewaren, en Thunderclap verandert een reeks van zijn basisaanvallen in voortrollende naschokken. Unstoppable Force, zijn ultimate, lanceert hem lijfelijk in een menigte — bot, beslist en ongeveer zo ver verwijderd van geduldige diplomatie als een wezen van steen maar kan zijn. Toch heeft hij een vreemde vorm van gezelschap gevonden in de jungle van Ixtal, waar hij het pad kruist van jagers als Rengar en Nidalee, die isolatie elk vanuit een heel andere hoek begrijpen dan hij. Mede-dwaler door diezelfde jungle, zoals Qiyana, beschouwt de isolatie van Ixtal als thuisgrond; Malphite beschouwt het nog steeds slechts als de plek waar hij toevallig is neergekomen.